Bir Reçel Hikayesi

Hayata dair ders verici bir hikaye:

1933 yılıydı.

Yarım gün çalıştığım isimden çıkarılmıştım, artık aile bütçesine hiçbir katkım olamıyordu.

Tek gelirimiz annemin başkalarına elbise dikerek kazandığı paraydı.

Sonra annem birkaç hafta hastalandı ve çalışamaz oldu.

Elektrik idaresinden geldiler ve faturalarım yatıramadığımız için elektriğimizi kestiler.

Sonra da havagazı şirketi havagazımızı kesti.

Sonra sular idaresi.

Ama Sağlık Bakanlığı, halk sağlığını koruma tedbirleri dahilinde suyumuzu yeniden bağlattı.

Dolabımızda yiyecek çok az şey kalmıştı.

Arka bahçemize sebze ekmiştik, bahçede ateş yakıp pişirebildiklerimizi pişiriyor ve yiyorduk.

Bir gün küçük kız kardeşim hoplaya zıplaya okuldan geldi ve ”

Yarın fakirlere vermek üzere okula birşeyler götürmemiz gerekiyor.” dedi.

Annem, “Bizden daha fakir olabilecek birilerim tanımıyorum.”

diyerek söylenmeye başladı. Bizimle yaşayan büyükannem elini annemin koluna koyarak okşadı.

Eva” dedi, “Eğer bu çocuğa bu yaşta fakir olduğu fikrini kabul ettirirsen,

o ömrünün geri kalanını öyle olduğunu düşünerek yaşayacaktır.

Orada bir kavanoz evde yaptığımız reçellerden kalmıştı.

Bırak onu okula götürsün.”

Büyükanne biraz kağıt ve bir parça pembe kurdele buldu. Son reçel kavanozumuzu paketledi.

Sis, ertesi gün gururlanarak okula “fakirlere hediyesini” götürdü.

Bu olaydan sonra toplulukta bir sorun yaşanıyorsa, o da kendisini doğal olarak çözümün bir parçası görmeye başladı.




One thought on “Bir Reçel Hikayesi

  1. leyla

    bende o sıkıntılı günleri fazlasıyla yaşadım..ama en pratık reçel değilde gözleme börek yapardım .çocuklar okula götürsün dıye.hey gidi günler hey..şimdi herşey varda yıyecek insan yok.

    Reply

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir